หนังสือ อู๋เหวย อกรรมกิริยา

   อู๋เหวย: อกรรมกิริยา หนังสือเล่มใหม่ล่าสุดของภิญโญ ไตรสุริยธรรมา 2 ปีที่สร้างบ้านในป่า2 ปีที่พากเพียรอ่านตำรา ปีที่ 5 ในวัย 55 จึงกลายเป็นหนังสือเล่มนี้ที่เขากล่าวว่า"ผมไม่ได้เขียนหนังสือ แต่หนังสือเขียนผม"และ "ผมไม่ได้เปลี่ยนที่อยู่ แต่ที่อยู่เปลี่ยนผม" 'อู๋เหวย' คือศิลป์ของผู้ประกอบกิจ ศาสตร์ของผู้คิดการใหญ่ คือเต๋าแห่งความไร้ ดังชีวิตเช่นสายน้ำไหลธรรมดา

— WHAT : ‘อู๋เหวย’ คืออะไร —
        กว่า 5,000 ตัวอักษรของคัมภีร์ เต้าเต๋อจิง มีอยู่หนึ่งคำที่ถูกพบถึง 11 แห่ง จนอาจกล่าวได้ว่า นี่คือกุญแจสำคัญที่สุดที่จะไขเข้าสู่ประตูแห่งเต๋า คำนั้นคือคำว่า ‘อู๋เหวย’ หรือ ‘อกรรมกิริยา’‘อู๋เหวย' มิใช่การอยู่เฉยๆ ไม่กระทำกิจใดในทางโลก ดั่งเช่นคนหน่ายโลก หรือไหลไปตามกระแสเช่นคนหลงโลก หากเราสมควรกระทำเฉพาะกิจที่จำเป็นต้องกระทำ ในจังหวะเวลาที่ควรกระทำ และตัดกิจกรรมที่ไม่จำเป็นออกไป กิจทั้งปวงควรทำเมื่อยังง่าย เมื่อจะกระทำงานใหญ่ ต้องอดทนรอเวลาได้ และเมื่อถึงเวลา ต้องลงมือทำทันทีไม่มีผัดผ่อน เพราะจังหวะที่ดีที่สุด ย่อมไม่ย้อนกลับมา ธรรมราชา ปราชญ์ บัณฑิต กระทั่งชาวนาในอดีต ล้วนเข้าใจในคำนี้
        ขณะที่ ‘อู๋เหวย' ในทางธรรมนั้น เป็นสภาวะที่ลึกซึ้งและกระทำได้ยากที่สุด คือทางสายกลางของนักปฏิบัติ ทั้งไม่เผลอและไม่เพ่ง กระทำแต่มิได้หวังผลแห่งการกระทำ เป็นการกระทำโดยปราศจากเจตนา จึงไม่เกิดกรรมตามมา เรียกว่า ‘อกรรมกิริยา’ อันเป็นสภาวะที่นักปฏิบัติสมาธิภาวนา ไม่ว่าสายไหน ล้วนต้องเดินไปให้ถึง

— WHY : ทำไมต้องอ่าน —

        หนังสือเล่มนี้คลี่คลายความหมายอันลึกซึ้งของ ‘อู๋เหวย’ ผ่านการเล่านิทาน อันเป็นวิธีการเล่าเรื่องยากให้เรียบง่ายและใช้คลี่คลายปริศนาธรรมได้ดีเสมอมา ตัวละครในนิทานล้วนคือตัวละครที่เราส่วนใหญ่รู้จักดี เมื่อนำมาบอกเล่าตีความใหม่ ย่อมทำให้เราเข้าใจความหมายที่อยู่ลึกลงไปได้ จึงไม่ใช่เรื่องที่นิทานเล่า หากเป็นสภาวะที่เกิดขึ้นในใจเมื่อนิทานจบลง ที่จะทำงานตัดตรงเข้าสู่จิตใจของผู้อ่าน ผ่านวจนะของผู้มีปัญญาจากอดีต

— HOW : เขียนและอ่านอย่างไร —
        หนังสือเล่มนี้ใช้วิธีการเขียนเช่นเดียวกับคัมภีร์โบราณ คือมีทั้งนิทาน เรื่องเล่า บทสนทนา บทนำ และบทตาม เพื่อให้ผู้อ่านมีเวลาทบและทวนความคิด
        หนังสือเล่มนี้จะค่อยๆ น้อมนำผู้อ่านไปสู่สภาวะ ‘อู๋เหวย’ การอ่านเมื่อว่างจากกิจ อ่านเมื่อปล่อยวางจากความคิด ‘วาจาและจิต’ ที่อริยบุคคลได้ลิขิตไว้ผ่านตัวอักษร ย่อมทำงานได้ดีกับจิตท่าน ก่อให้เกิดการรู้ โดยไม่ต้องคิด เมื่อจิตอยู่ในสภาวะ ‘อู๋เหวย’